Náum við Norðurlöndunum, 

Ágúst Ólafur ?

Norðurlandaþjóðirnar hafa á síðustu árum unnið þrekvirki í jafnréttismálum foreldra sem búa ekki saman á heimili með börnum sínum. Frá árinu 2005 hafa nefndir skilað viðamiklum skýrslum um málaflokkinn til jafnréttismálaráðherra hvers lands. Skýrslurnar hafa vakið upp hörð viðbrögð og einstaka þingmenn farið mikinn gegn boðuðum breytingunum. Þegar málin hafa verið skoðuð öfgalaust, hefur allstaðar komið í ljós að hinn þögli meirihluti var yfirgnæfandi innan þjóðþinganna og hefur grunnstarf nefndanna í raun skilað öflugri lagasetningu í þágu aukins foreldrajafnréttis. Þingmenn hafa samþykkt breytingarnar sem mannréttindamál þeirra barna sem ekki búa hjá báðum foreldrum sínum – sem er nálægt því að vera þriðja hvert barn.  Þó svo að textinn fjalli að miklu leyti um foreldrana þá grundvallast allt á hagsmunum barnanna þar sem réttur þeirra til að njóta atlætis beggja foreldra og stórfjölskyldna, er settur í öndvegi, en hefðbundinn réttur lögheimilisforeldra er settur skör lægra.  Grunnstef breytinganna liggur í hvatningu til foreldra að halda börnunum sínum tvö raunveruleg heimili eftir skilnað og auka þar með vægi feðra í lífi barnanna. Í sumum tilvikum má segja að réttindi hafi verið færð frá lögheimilisforeldrinu til hins foreldrisins.  Þeir háværu þingmenn, sem í miklum minnihluta hafa mótmælt þessari þróun á þjóðþingum Norðurlanda síðust 2-3 árin, hafa oftar en ekki verið tengdir kvenréttindahreyfingum af einhverju tagi. Nú hefur jafnréttismálaráðherrann okkar boðað átak í þessum málum með skipan nefndar. Hvers er að vænta? Förum yfir þróunina í hinum löndunum og stöðuna á Íslandi. 

Víxlbúseta í Svíþjóð.  

Svíar riðu á vaðið árið 2005 þegar þingmannanefnd undir forystu hæstaréttarlögmannsins Karlstedt skilaði 800 síðna skýrslu um málaflokkinn. Lagði nefndin til aukið foreldrajafnrétti, út frá hagsmunum barnanna.  Sænska þingið breytti lögum í framhaldinu. Í Svíþjóð er nú hvatt til þess að börn eigi tvö heimili, eitt hjá föður og annað hjá móður, eða það sem þeir kalla víxlbúsetu.  Niðurstöður rannsókna sýna að slík búseta er jákvæð fyrir börnin enda nokkuð ljóst að sænski löggjafinn væri ekki að hvetja til þessa fyrirkomulags ella. Ný íslensk rannsókn hefur komist að sömu niðurstöðu, betra sé fyrir börnin að búa jafnt hjá báðum foreldrum. Í Svíþjóð er lagarammi um slíka búsetu og telst barn í víxlbúsetu ef það dvelur a.m.k. 35% á öðru heimilinu. Njóta þá báðir foreldrarnir ýmiss stuðnings sem einstæðir foreldrar. Fylgja þeir í fótspor Norðmanna sem hafa greitt báðum foreldrum fullar barnabætur ef börnin dvelja í víxlbúsetu. 

Af hverju eru íslensk yfirvöld mótfallin því, að börn búi viku og viku hjá sitt hvoru foreldri sínu þegar aðrar þjóðir eru að verðlauna fólk fyrir slíka jöfnun foreldraábyrgðar? Það kemur aldrei neitt svar við þeirri spurningu annað en að slíkt sé rótleysi, eins og það séu engir kostir sem vegi það upp!  Hafa þá aðrar þjóðir rangt  fyrir sér - en við rétt? Eru allar rannsóknirnar rangar?  Björn Bjarnason, hver eru rökin!

Ömmur og afar í Danmörku

Danski jafnréttismálaráðherrann fékk skýrslu frá sinni nefnd haustið 2006. Sú nefnd var undir forystu hæstaréttardómarans Walsöe og naut vissulega góðs af sænsku vinnunni. Nefndin skilaði 300 síðna skýrslu og lagði til miklar lagabreytingar. Danska þingið breytti lögunum og gekk lengra á mörgum sviðum en skýrslan lagði til.  Nú geta danskir dómarar dæmt sameiginlega forsjá og tiltekið er í lögunum að mjög ríkar ástæður þurfi til að dæma ekki slíka forsjá. Einnig var opnað á umgengni barna við ömmur og afa þó svo að lögheimilisforeldrið væri því mótfallið. Danska þingið greip til fjölmargra annarra ráðstafana til að styrkja foreldrajafnrétti gegn vilja kvenréttindahreyfinga sem ekki vildu að réttindi lögheimilisforeldra yrðu skert. Ljóst er að slík hagsmunagæsla er á misskilningi byggð þegar horft er til lengri tíma.  Sjá skýrsluna á heimasíðu félagsins hér. 

Af hverju er það svona heilagt á Íslandi, að aldrei megi dæma gegn vilja þess foreldris sem barnið býr mest hjá? Er það foreldri alltaf óskeikult á Íslandi, en ekki annarsstaðar? Af hverju má ekki dæma sameiginlega forsjá gegn vilja annars foreldrisins á Íslandi? Af hverju hafa ömmur og afar engan rétt hér?  

Vika og vika í Noregi

Norski jafnréttisráðherrann fékk svo skýrsluna frá sinni nefnd í vor eftir rúmlega árs vinnu. Nefndinni var stjórnað af dr. Strandbakken sem er lagaprófessor. Sú nefnd er að sýna það og sanna að Norðmenn eru að taka forystu í jafnréttismálum á Norðurlöndum og beita til þess löggjafanum. Þetta hefur verið sýnilegt í hefðbundnum jafnréttismálum síðustu árin samanber lög um hlutfall kvenna í stjórnum fyrirtækja, en minna hefur farið fyrir forystu þeirra í foreldrajafnréttismálum. Ráðherrann hefur sent tillögur nefndarinnar út til umsagnar og kemur málið trúlega til kasta þingsins í haust. Nefndin leggur ríka áherslu á mikilvægi þess að börn eigi tvö heimili og leggur til að dómarar geti dæmt foreldra til að halda börnum sínum heimili til helminga og dæmt umgengni allt að 7 daga af hverjum 14 dögum. Þannig er gengið lengra í víxlbúsetunni en Svíar gera og vilji yfirvalda gerður skýr. Einnig leggur nefndin til að lögheimilisforeldrið geti ekki flutt lögheimili barns einhliða ef umgengni við það foreldri sem eftir situr, torveldist verulega. Búið er svo um hnútana að hægt er að skjóta slíkum ágreiningi til dómstóla. Nefndin segir skýrum stöfum að lífsgæði barnanna séu mikilvægari en lífsgæði foreldranna. Félag um foreldrajafnrétti hefur unnið stutta samtekt úr tillögum norsku nefndarinnar á íslensku og borið þær saman við íslenskt lagaumhverfi.   

Verða norskir dómarar komnir með dómaraheimild til að dæma víxlbúsetu gegn vilja annars foreldrisins áður en íslenskir kollegar þeirra fá heimild til að dæma sameiginlega forsjá gegn vilja annars foreldrisins? Af hverju má foreldri á Íslandi flytja með barn landshorna á milli án samráðs? Varpar þannig auknum kostnaði á hitt foreldrið og torveldar umgengni! Sifjalaganefnd gerði tillögu til allsherjarnefndar árið 2006 um að báðir foreldrar þyrftu að samþykkja flutning lögheimilis barns - af hverju var ekki tekið mark á því?  

Forsjárnefndin Íslenska nánast hundsuð  

Dómsmálaráðherra, Björn Bjarnason, fékk skýrslu frá svokallaðri Forsjárnefnd í mars árið 2005. Sú skýrsla tók yfir takmarkaðan hluta þess málaflokks sem norrænu nefndirnar höfðu unnið, eins og nafn nefndarinnar gefur til kynna. Forsjárnefnd komst að skýrum niðurstöðum í forsjármálum sem eru algjörlega í anda foreldrajafnréttis og grunntónninn samhljóða skýrslunum sem seinna birtust í Svíþjóð, Danmörku og Noregi. Nefndin lagði m.a. til harðari aðgerðir við ólögmætum umgengnistálmunum og að dómarar fái heimild til að dæma sameiginlega forsjá. Einungis sú sjálfssagða lagasetning fylgdi í kjölfar skýrslunnar að sameiginleg forsjá var gerð að meginreglu árið 2006, en þjóðin var þá sjálf farin að velja slíka forsjá í miklum meirihluta! Segja má að lítið sem ekkert hafi verið gert með niðurstöður Forsjárnefndar.

Af hverju að skipa nefnd hæfileikafólks og fara ekki eftir niðurstöðunum, sem þó eru algjörlega í samræmi við alþjóðlega þróun? Er Björn Bjarnason fróðari en allir aðrir um málefni skilnaðarbarna? Finnst honum þá lögin á Norðurlöndunum slæm? 

Umræður á Alþingi á villigötum árið 2006

Félag um foreldrajafnrétti hefur gert ítarlega samtekt um þróun mála hér í samanburði við önnur lönd. Skýrslan ber heitið „Dómaraheimild“ og fjallar m.a. um rökstuðning dönsku nefndarinnar fyrir því að leyfa dómurum að dæma sameiginlega forsjá, en slíka heimild hafa dómarar í öllum löndum V-Evrópu.  Í skýrslunni kemur fram að Alþingi Íslendinga var viljandi eða óviljandi blekkt í umræðum um málið árið 2006. Bjarni Ben þáverandi formaður allsherjarnefndar og Björn Bjarnason dómsmálaráðherra landsins túlkuðu sænsku skýrsluna á annan hátt en Svíar sjálfir og seinna Danir! Skýrslan var á sænsku og einar 800 síður, og þeir lásu út úr henni niðurstöðu sem ekki einu sinni Svíar sáu!  Fróðlegt væri að vita hvernig stóð á þeirri mistúlkun og einhver hlýtur að þurfa að svara fyrir það. Dómsmálaráðherra og formaður allsherjarnefndar fullyrtu ítrekað að Svíar væru að hætta við dómaraheimildina,  sem þeir síðan auðvitað ekki gerðu. Þeir sögðu að varla færum við að lögleiða eitthvað hjá okkur sem Svíar hefðu svo slæma reynslu af að þeir væru að fella það niður. Ljóst er að villandi málflutningur ráðherra og formanns allsherjarnefndar hafði mikil áhrif á lagasetninguna. Fyrir hönd íslenskra barna, sem eru í þeirri stöðu að forsjárskipulag foreldranna skiptir höfuðmáli um lífsgæði þeirra, er óhætt að segja að þessi málflutningur hafi reynst afdrifaríkur. 

Fjölmiðlar eiga að kynnar sér ummæli þeirra í skýrslunni "dómaraheimd" og spyrja þá hvernig standi á því að þeir mistúlkuðu skýrsluna.  Danir vitnuðu einmitt til skýrslunnar sem meðmæli með dómaraheimild þegar þeir breyttum lögunum hjá sér. Mjög fróðlegt væri að sjá svör þeirra Björns og Bjarna?  

Ísland rekur lestina í foreldrajafnréttismálum

Lög um réttindi barna til beggja foreldra sinna eru lögfest áratug eða áratugum seinna á Íslandi en í flestum öðrum löndum. Eftirfarandi upptalning staðfestir það:

1)  Íslenskir feður fengu fyrst umgengnisrétt árið 1981 með börnum sem fædd voru utan hjónabands.  Þetta var áratugum seinna en í flestum þeim ríkjum sem við berum okkur saman við. 

2) Löggjöf um sameiginlega forsjá kom árið 1992 á Íslandi. Við rákum lestina þar einnig, en þessi réttarbót kom nánast heilli kynslóð fyrr í Svíþjóð árið 1976.  Hin Norðurlöndin fylgdu í kjölfarið, 1981 til 1985.

3) Lög sem gerðu sameiginlegu forsjána að meginreglu voru þingfest á flestum hinum Norðurlöndunum upp úr 1990, Danir voru enn síðastir árið 2002 - en sameiginleg forsjá varð fyrst að meginreglu á Íslandi árið 2006.

4) Flest lönd hafa einhverja lagasetningu um víxlbúsetu barna, þar sem foreldrarnir eru jafnréttháir. Svíar og Norðmenn lengst komnir af Norðurlandaþjóðunum eins og kom fram hér að ofan. Dögg Pálsdóttir er með frumvarp í gangi um málið, en allsherjarnefnd hefur sett það í salt!  

5) Heimild dómara til að dæma sameiginlega forsjá gegn vilja annars foreldrisins er að finna í lögum hjá Norðmönnum og Finnum frá árunum 1981 og 1983, Svíum árið 1998 og Dönum árið 2007. Ísland sker sig úr hópi ríkja í Evrópu varðandi þetta atriði. Dögg Pálsdóttir er með frumvarp í gangi á Alþingi um málið, en allsherjarnefnd hefur sett það í salt!  

6) Til að ítreka frelsi dómara til að dæma þá umgengni sem talin er henta hverju barni, þá er í lögum allra Norðurlanda texti þess efnis að dómari geti dæmt umgengni allt að 7 daga af hverjum 14 dögum.  Ísland er undantekningin og þess getið í greinargerð með dönsku lögunum árið 2007. Dögg Pálsdóttir er með frumvarp í gangi á Alþingi um málið, en allsherjarnefnd hefur sett það í salt!  

7) Hvergi fær nýr sambúðaraðili forsjárforeldris sjálfvirka forsjá yfir börnum þess. Kærastinn eða kærastan komin með forsjá eftir 12 mánaða sambúð !!  Þetta virðast vera mistök í lagasetningu á Íslandi.  Dögg Pálsdóttir er með frumvarp í gangi á Alþingi um málið, en allsherjarnefnd hefur sett það í salt!  

8) Öll önnur lönd eru að feta sig inn á þá braut að lögheimilisforeldri geti ekki flutt með barnið án þess að upplýsa hitt foreldrið eða leyta samþykkis þess, ef flutningurinn sem slíkur kippir grundvellinum undan þeim samvistum sem barnið hafði við foreldrið. Dögg Pálsdóttir er með frumvarp í gangi á Alþingi um málið, en allsherjarnefnd hefur sett það í salt!  

9) Forsjárlausir foreldrar hafa minnstan rétt á Íslandi. Þeir hafa ekki rétt til að sækja um sameiginlega forsjá og ekki rétt til skriflegra upplýsinga um börnin sín. Ekki rétt til að aðgangs að Mentor. Á hinum Norðurlöndunum er staðan með öðrum og betri hætti. Í norsku lögunum er tiltekið hvaða skriflegu upplýsingum forsjárlausir hafa aðgang að. Lagfæring er á þessu í frumvarpi Daggar.

Segir þessi upptalning ekki alla söguna? Liggur áhugasvið Björns Bjarnasonar annarsstaðar?  Af hverju vaknar allsherjarnefnd ekki af blundi sínum? Af hverju er Umboðsmaður barna á Íslandi ekki að sinna málum sem snertir þriðjung barna, eða telur Umboðsmaður að aðrar þjóðir hafi rangt fyrir sér? 

Kvenréttindahreyfingar og foreldrajafnrétti

Það er alþjóðlega viðurkennt, og má m.a. lesa út úr skýrslum norrænu nefndanna, að kvenréttindahreyfingar hafa oftast verið á móti breytingum í átt til aukins foreldrajafnréttis.  Tekið er til þess í skýrslunum að umsagnir þeirra eru oftast neikvæðar um breytingar sem hugsanlega skerða á einhvern hátt réttindi lögheimilisforeldra. Neikvæðar umsagnir slíkra hreyfinga ber því að skoða sem hagsmunagæslu, þó svo að hagsmunir barnanna séu settir fram til grundvallar. Trúlega er þessi afstaða kvenréttindafélaga hins vestræna heims tilkomin vegna þess að konur eru í 90-95% tilvika lögheimilisforeldrar eftir skilnað. Gríðarlega misskilin hagsmunagæsla þessara samtaka, að trúa því að þessa stöðu eigi að verja, fremur en að deila ábyrgðinni með víxlbúsetu og draga feður til ábyrgðar! Togstreitan innan kvennréttindahreyfinganna kristallast til dæmis í niðurstöðum rannsókna Skjörten (2005) sem sýna að norskar mæður barna í víxlbúsetu hafa hærri tekjur. Samt voru norsk kvennréttindasamtök á móti lagasetningunni.  Það er skoðun margra að kvenréttindahreyfingar á Íslandi hafi meiri pólitísk ítök en víðast hvar annarsstaðar og tilvist Kvennalistans tekin sem dæmi. Þannig er oft stutt á milli jafnréttis- og kvenréttindamála á Alþingi Íslendinga, eins og kom svo bersýnilega fram í umræðum um skipan jafnréttisráðs árið 2008, þegar þingkonan Kolbrún Halldórsdóttir barðist hatrammlega gegn því að Félag um foreldrajafnrétti fengi aðkomu að jafnréttisráði eins og sjá má í umræðum hér.  Hvort þessi nánu tengsl milli kvennréttindamála og jafnréttismála á Íslandi skýri þá stöðu að Íslendingar standi flestum öðrum þjóðum langt að baki í foreldrajafnréttismálum skal þó ósagt látið. Mikilvægt er hinsvegar að þingnefndir geri sér grein fyrir stöðunni.  

Er það eðlilegt að Félag um foreldrajafnrétti hafi minni aðgang í ráð og nefndir, á vegum ríkis og bæja en þau 5-6 félög sem kenna sig við kvenréttindi, kvenfrelsi og feminisma svo eitthvað sé nefnt?  Það þarf jafnvægi í umræðuna eins og félagsmálanefnd Alþingis komst að raun um.

Er foreldrajafnrétti hluti jafnréttisumræðunnar?

Viðurkennt er nú að erfitt er að viðhalda þeim árangri sem næst í jafnréttismálum kynjanna ef ekki er ráðist til atlögu við kynbundið ójafnrétti í baklandinu, þ.e. inni á heimilunum sjálfum. Ella er hætt við að hlutirnir leiti í sama farið aftur, þó átak sé gert til einhvers tíma. Hér á Íslandi sjáum við kannanir sem sýna að viðhorf unglinga til jafnréttismála eru íhaldssamari en viðhorf þeirrar kynslóðar sem staðið hefur í baráttunni og er nú að færast á miðjan aldur. Sem dæmi um lagasetningu sem ræðst að rótum vandans, þá eigum við Íslendingar snilldarskref sem eru lögin um fæðingarorlofið, en þau lög eru eins og vin í eyðimörkinni þegar horft er til foreldrajafnréttis hér á landi. Foreldrajafnrétti gagnvart börnum sem ekki búa hjá báðum foreldrum sínum eru réttindi sem snerta mikilvæga hagsmuni þriðja hvers íbúa. Norski jafnréttismálaráðherrann hefur sagt að aukið foreldrajafnrétti hafi jákvæð áhrif á þann þriðjung barna sem elst upp hjá öðru foreldri sínu og mótar kynjaviðhorf þeirra og annarra barna til framtíðar. Foreldrajafnrétti er því eðlilegur vettvangur til að takast á við þann hluta baklandsins sem hægt er að ná til með lagasetningu, samhliða öðrum aðgerðum í jafnréttismálum. Foreldrajafnrétti er nauðsynlegur hluti jafnréttisumræðunnar.

Dögg Pálsdóttir sagði efnislega í ræðustól Alþingis, þegar hún flutti tímamótafrumvarp sitt, að aukið foreldrajafnrétti væri forsenda fyrir frekari framþróun kynjajafnréttis á Íslandi! Geta ekki allir verið sammála því?

Ný nefnd Jóhönnu Sigurðardóttur – óljóst erindisbréf.

Íslenski jafnréttisráðherrann hefur nú farið að fordæmi nágrannaþjóðanna og skipað nefnd.  Því miður er erindisbréf nefndarinnar mjög opið, einungis nokkrar línur sem er ólíkt því sem gerðist hjá hinum löndunum. Íslenski ráðherrann takmarkar einnig erindisbréfið við börn „einstæðra- og forsjárlausra foreldra“ í stað þess að ræða hagsmuni skilnaðarbarna í víðum skilningi. Hvaða máli skiptir hjúskaparstaða lögheimilisforeldrisins annarsvegar og forsjárfyrirkomulag hins foreldrisins hinsvegar.  Þar með er fókusinn færður af börnum sem ekki búa með báðum foreldrum sínum yfir til sumra barna sem ekki búa með báðum foreldrum sínum!  Er verið að segja að staða barns batni svona mikið ef einstæð móðir þess eignast kærasta, sem síðan flytur inn!  Er umræðan um "einstæðu mæðurnar" svo allsráðandi í þessari umræðu að ekki er hægt að færa út sjóndeildarhringinn til barnanna?  Á sama hátt er algjörlega óeðlilegt að skipta þeim foreldrum, sem ekki fara með lögheimili barns - eftir því hvort þeir séu með sameiginlega forsjá eða ekki. Er pabbi sem tekur börnin sín aðra hvora helgi ekki sami pabbinn, frá börnunum séð, hvort sem hann hefur sameiginlega lagalega forsjá eða ekki ? Meðan annað foreldrið ræður því hvort barn er í sameiginlegri forsjá eða ekki, er alveg ljóst að forsjárfyrirkomulag umgengnisforeldris segir ekkert til um samband  þess við börnin, heldur lýsir frekar sambandinu milli foreldranna. Vonandi mun nefnd Jóhönnu bera gæfu til þess að skoða málaflokkinn í heild sinni, og skila af sér skýrslu sem verður jöfn að gæðum og norrænu nefndirnar hafa skilað af sér og rætt var um hér að ofan. 

Skilnaðarbarn á tvö foreldri,  annað sem það býr fast hjá og hitt sem það fer reglulega til. Lögheimilisforeldri og svo foreldrið sem er "ekki lögheimilisforeldri".  Óþarfi að flækja málin með "einstæðir" og "forsjárlausir".

Pólitískur formaður nefndarinnar á Íslandi.

Íslenski ráðherrann setur til forystu í nefndina þingmanninn Ágúst Ólaf, en á hinum Norðurlöndunum hafa formenn nefndanna undantekningarlaust verið ópólitískir fræðimenn, eins og sjá má í umræðunni hér að ofan.  Ekki er það tilviljun enda hugsanlegt að ímynd formannsins getur flækst fyrir ef hann hefur pólitísku starfi að gegna. Niðurstöður nefndarálitanna á hinum Norðurlöndunum hafa vakið upp hörð viðbrögð margra og má nefna að norska nefndin hefur legið undir þungum ásökunum kvenréttindahreyfinga um átthagafjötra á konur vegna þeirra tillagna um að báðir foreldrar verði að samþykkja lögheimilisflutning. Ljóst er að erfitt hefði verið fyrir þingmann, varaformann flokks, að standa fyrir og kynna slíkar tillögur. Fjölskyldumál geta orðið pólitísk hitamál sem ekki fara eftir pólitískum flokkslínum. Hugsanlegt er því að ráðherrann hafi vanað nefndina með vali sínu á pólitískum formanni. Hvert sækir Ágúst Ólafur fylgi sitt? Svokölluð fjölskyldunefnd Björns Inga Hrafnssonar starfaði með miklum ágætum, en skilaði hvorki neinni skýrslu né komst að neinni niðurstöðu. Nú reynir á Ágúst Ólaf. Pólitísk staða hans getur reynst nefndinni styrkur ef hann hefur áræði og þor til að hafa skoðanir á umdeildum málum og fylgja þeim eftir. En fleira er öðruvísi í þessari nefnd en systurnefndum okkar á hinum Norðurlöndunum. Ráðherrann íslenski skipaði hluta nefndarmanna frá opinberum stofnunum, en í norsku nefndinni var einmitt tekið til þess að "kerfið" sem slíkt ætti ekki að vera að endurskoða eigin frammistöðu. Athygli vekur að í nefndinni situr fulltrúi dómsmálaráðuneytisins, en það ráðuneyti fer með barnalögin. 

Getur fulltrúi ráðuneytisins skrifað upp á viðamiklar tillögur um breytingar á barnalögum í nefnd jafnréttisráðherra, nema að ljóst sé að dómsmálaráðherra muni fylgja þeim eftir? 

Á ekki að "hysja upp um sig buxurnar" spurði Heimir á Bylgjunni

Allsherjarnefnd afgreiddi ekki frumvarp fyrir sumarhlé þar sem dómurum yrði heimilað að dæma sameiginlega forsjá í forsjármálum. Hafði Allsherjarnefnd þar með að engu  áskorun frá Félagi um foreldrajafnrétti frá því í mars 2008 um að afgreiða a.m.k. frá sér þann hluta frumvarps Daggar Pálsdóttur sem fjallar um dómaraheimildina. Að mati Félagsins er yfirgnæfandi meirihluti fyrir því máli innan allsherjarnefndar og allir jákvæðir nema þá hugsanlega áðurnefndur Ágúst Ólafur, sem ekki hefur viljað gefa upp afstöðu sína!  Er það skoðun margra þingmanna að yfirgnæfandi þingmeirihluti sé fyrir dómaraheimild.  Hverfum aftur til lagasetningarinnar árið 2006. Þá greiddu fjórir af núverandi ráðherrum ríkisstjórnarinnar atkvæði með slíkri dómaraheimild, er breytingartillaga kom óvænt fram á alþingi við frumvarp Björns Bjarnasonar. Einn þeirra er núverandi ráðherra jafnréttismála, Jóhanna Sigurðardóttir, en aðrir eru Össur Skarphéðinsson, Björgvin Sigurðsson og Kristján Möller. Þessir ráðherrar greiddu málinu atkvæði sitt þó svo að rangur málflutningur hafi tröllriðið umræðunum um það að Svíar væru að afturkalla slíka heimild. Ætla má því að stuðningur þeirra sé einbeittur við dómaraheimild, en Ísland er nú eina landið án slíkrar heimildar. Eina landið í V-Evrópu þar sem annað foreldrið ræður því í raun einhliða, hvort barnið verði í sameiginlegri forsjá eða ekki og getur á einfaldan hátt rift sameiginlegri forsjá, hafi hún komist á. Það var hjákátlegt að hlusta á formann allsherjarnefndar bera við tímaskorti nefndarinnar undir lok þáttar í frábæru viðtali þegar þáttastjórnandi spurði hvort nefndin ætlaði ekki að "hysja upp um sig buxurnar" og afgreiða þetta mál - börnin bíða!  Fylgjast svo með honum og varaformanni nefndarinnar hlaupa til og boða til aukafunda um dægurmálefni,  sem eru ekki einu sinni á borðum nefndarinnar. Hér má minnast Ramsey málsins og vörubílstjóramálsins. Á meðan bíður fólk í öngum sínum vegna lagabrests.

Ágúst Ólafur!  Fjórir ráðherrar úr þínum flokki vildu dómaraheimild. Allir aðrir í allsherjarnefnd virðast vilja dómaraheimild. Öll önnur lönd eru með slíka dómaraheimild. Kjósendur vita þína afstöðu til óteljandi mála - af hverju ekki þessa máls?  

Hverju skilar nefndin ?

Nú verður spennandi að sjá niðurstöður nefndar Ágústs Ólafs, en Félag um foreldrajafnrétti hefur miklar væntingar til nefndarinnar. Mun nefndin lenda málum á svipaðan hátt og systurnefndirnar gerðu á hinum Norðurlöndunum og skola hagsmunum íslenskra skilnaðarbarna til nútíðar?  Mun skýrslan hvetja til þess að foreldrar haldi börnum sínum tvö heimili á sama hátt og gert er í nágrannalöndunum ? Mun skýrslan hvetja til þess að setja lífsgæði þessara barnanna ofar lífsgæðum foreldranna?  Krafa íslenskra barna hlýtur að standa til þess að foreldrajafnrétti verði gert jafnhátt undir höfði á Íslandi eins og í Noregi, Svíþjóð og Danmörku.  Annað væri óskiljanlegt og óásættanlegt.