Elsku mamma,
Ég veit ekki alveg hvar ég á að byrja. Kannski af því sem ég hefði átt að segja fyrir löngu síðan.
Fyrirgefðu.
Ég hef verið að átta mig á hlutum sem ég sá ekki þegar ég var barn. Hlutir sem ég hélt að væru mínar eigin tilfinningar, en voru það ekki. Ég trúði því að þú hefðir gert mér eitthvað – gert eitthvað rangt. Að þú elskaðir mig ekki. Það væri ástæða fyrir því að ég vildi ekki hitta þig. Að það væri rétt hjá mér að loka á þig af því þú værir ekki góð fyrir mig.
Í dag veit ég að það var ekki þannig.
Þú gerðir aldrei neitt sem réttlætti það að ég hyrfi úr lífi þínu.
Ég var barn. Ég treysti því sem mér var sagt og að það væri rétt sem aðrir sögðu um þig – og þurftu stundum ekki að segja neitt, því þeir gáfu hluti í skyn. Ég áttaði mig ekki á því hvernig hægt er að móta hug barns, hægt og rólega, þar til það fer sjálft að trúa því að fjarlægðin sé þess eigið val.
Ég hélt að ég væri að velja.
Það er erfitt að horfast í augu við þetta núna. Ekki síst vegna þess sem ég missti af.
Ég hugsa oft um öll litlu augnablikin. Þau sem ég taldi ekki mikilvæg þá, en skil nú að skipta öllu máli. Að hafa þig ekki við hlið mér í skólanum. Ekki þegar ég var stressaður fyrir próf. Ekki þegar ég stóð mig vel og hefði getað fengið klapp á bakið.
Ég man eftir fótboltaleikjum sem ég vildi ekki að þú kæmir á. Ég skammaðist mín fyrir þig – án þess að hafa nokkra raunverulega ástæðu. Í dag skammast ég mín fyrir það.
Ég sé líka núna hversu grimmur ég var við þig þegar þú reyndir að hafa samband – og hvernig ég ýtti þér frá mér. Ég fæ mikið samviskubit við að hugsa til þess í dag. Það hlýtur að hafa verið erfitt fyrir þig
Og ég sé hvað þetta tók frá okkur báðum.
Ekki bara okkur.
Börnin mín þekkja þig varla. Fyrstu árin í lífi þeirra höfðu þau ekki ömmu sem hefði elskað þau skilyrðislaust. Það er erfitt að kyngja því. Að sjá að það sem byrjaði sem fjarlægð milli okkar, hefur teygt sig yfir kynslóð.
Ég velti því stundum fyrir mér hvernig lífið hefði verið öðruvísi.
Hvort ég hefði verið öruggari. Hvort ég hefði fundið meira jafnvægi. Ég hef glímt við kvíða og svefnleysi árum saman. Læknar hafa talað um streitu, jafnvel einkenni sem minna á áfallastreitu. Ég er ekki að segja að allt megi rekja til þessa.
En ég finn í mér að eitthvað brotnaði snemma.
Og nú sé ég betur hvað.
Það er sárt að viðurkenna þetta. En það er líka einhvers konar frelsi í því.
Að skilja.
Að geta sagt: þetta varst ekki þú.
Og þetta var ekki ég.
Ég veit ekki hvort það er hægt að bæta upp fyrir árin sem glötuðust. Kannski ekki. En ég vona að við getum samt byggt eitthvað upp núna. Smátt og smátt.
Fyrir okkur.
Og fyrir börnin mín.
Ef þú ert tilbúin.
Ég er það.
Með ást,
Þinn sonur
